Pieśni kurpiowskie op. 58 należą do najbardziej wyrafinowanych dzieł Karola Szymanowskiego. Powstały w trzecim okresie twórczości kompozytora - narodowym, najbardziej oryginalnym i niezależnym od prądów europejskich, a to za sprawą zwrotu kompozytora w stronę rodzimego folkloru. Punktem wyjścia dla powstałego w latach 1930-32 cyklu stała się kultowa publikacja ks. Skierkowskiego - „Puszcza Kurpiowska w pieśni”. Opusem 58. Szymanowski zamknął swoją twórczość pieśniarską i to zamknął w sposób absolutnie mistrzowski, w którym „surowy autentyk” folkloru, w sposób niepowtarzalny został połączony ze sztuką najwyższej sublimacji.

Stanisław Moryto, kompozytor, organista, pedagog, to przykład kolejnego pokolenia artystów zainspirowanych tematem pieśni kurpiowskich. Jak pisał: „Siedem pieśni kurpiowskich” to siedem wizji świata, który odszedł, ale z którego śmierć nie odeszła.
Jest to zarazem wizja kompozytora, który ten miniony świat na wskroś poznał i serdecznie pokochał.